اثبات « شرط حيض نشدن » چهارگونه ( دليل ) مىباشد . اول : تصريح به يأس از حيض در همهء روايات ، كلمهء « يأس » همراه با « حيض » به‌گونهء ( يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ ) آمده است . در اين جمله‌ها همان گونه كه در دليل اول قرآنى توضيح داده شد ، يأس از حيض مطرح است ؛ يعنى اولا بر يأس ( نديدن در حدّ نااميدى ) و ثانيا بر حيض تكيه شده تا كسى نپندارد كه هر يأسى مىتواند مورد نظر باشد و مهم‌تر اين است كه بايد آن اندازه حيض نشود كه به حدّ نااميدى برسد . پس اگر كسى حيض شود ، قطعا مشمول ( يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ ) نخواهد شد . دوم : تصريح به حيض نشدن افراد هم‌سن در برخى از روايات بيان شده كه « مثلها لا تحيض » اين روايات عبارتند از : در موثقهء ابن حجاج ، امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « اذا بلغت ستين سنة ، فقد يئست من المحيض و مثلها لا تحيض » . در خبر ابن حجاج آمده است كه امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « التى قد يئست من المحيض و مثلها لا تحيض » . « 1 » و در صحيحهء حماد بن عثمان از امام صادق عليه السّلام آمده است : « حمّاد بن عثمان عن ابى عبد اللّه عليه السّلام قال : سألته عن التى قد يئست من المحيض و التى لا يحيض مثلها ، قال : ليس عليها عدة » . « از ايشان دربارهء زنى كه از قاعدگى نااميد گرديده و زنى كه همسانش عادت نمىشود پرسيدم . فرمود : عده‌اى بر او نيست » . « 2 »

--> ( 1 ) . همان ، ص 63 - 64 . ( 2 ) . حر عاملى ، وسائل الشيعه ، ج 15 ، ص 410 .